Más canciones de Holak
Más canciones de Lordofon
Descripción
Compositor: Mateusz Holak
Letrista: Mateusz Holak
Letrista: Maciej Poreda
Letra y traducción
Original
Nie chcemy się smucić, tylko jeździć na wakacje.
Gotowy na porażkę chyba jestem emo sapiens. Nie wychylałem w szkole, jak wiedziałem, że potrafię.
Wolałem czytać biografie i zakładać, że przepadnę.
Ile musi minąć wiosen, gdy zaakceptuję w sobie, zamiast przekładać na potem każdy jeden wspólny wniosek?
Od tego mam dziury w głowie jak na ścieżce rowerowej.
Hulajnogi zostawione, całe życie chodzi bokiem, a mogłem smucić się częściej.
Przełożyłem to na potem, jak mandaty w Izraelu zostaną niezapłacone. Nie mam zajawki na porażkę.
Porażka ma zajawkę na mnie.
Inaczej chyba nie potrafię.
Chyba zostanę emo sapiens.
Nie chcemy się smucić, tylko jeździć na wakacje.
Gotowy na porażkę chyba jestem emo sapiens. Nie wychylałem w szkole, jak wiedziałem, że potrafię.
Wolałem czytać biografie i zakładać, że przepadnę.
Znowu zimny wiatr podwiewa mi mój kadziomórz, jak powietrze pachnie jak lodówka w obcym domu.
Łatwo uwierzyć, że ten cały legendarny smutek powstał w wyniku ewolucji jakichś wodnych stworów.
Kiedyś myślałem, że się mogę zmienić, że jak debil mogę chodzić uśmiechnięty wciąż.
Już teraz wiem, że cały sens tego, że jestem to czuć więcej, a nie lepiej, bo bez tego nie mógłbym być sobą.
Znowu jakbym był pod wodą.
Bez tego nie mógłbym być sobą.
Dlaczego w takim razie nie chcemy się smucić, tylko jeździć na wakacje?
Gotowy na porażkę chyba jestem emo sapiens. Nie wychylałem w szkole, jak wiedziałem, że potrafię.
Wolałem czytać biografie i zakładać, że przepadnę.
Traducción al español
No queremos estar tristes, sólo queremos irnos de vacaciones.
Supongo que estoy preparado para fracasar, soy un emo sapiens. No bebí en la escuela como sabía que podía hacerlo.
Preferí leer biografías y asumir que fracasaría.
¿Cuántos resortes deben pasar antes de que lo acepte dentro de mí, en lugar de posponer cada conclusión común?
Esto me produce agujeros en la cabeza como los de un carril bici.
Dejé los patinetes, camino de lado toda mi vida y podría estar triste más a menudo.
Lo pospuse hasta que las multas en Israel no se paguen. No tengo indicios de fracaso.
El fracaso me pasa factura.
No creo que pueda hacer otra cosa.
Supongo que me convertiré en un emo sapiens.
No queremos estar tristes, sólo queremos irnos de vacaciones.
Supongo que estoy preparado para fracasar, soy un emo sapiens. No bebí en la escuela como sabía que podía hacerlo.
Preferí leer biografías y asumir que fracasaría.
El viento frío vuelve a soplar a través de mi cámara de incienso, mientras el aire huele a refrigerador en una casa extraña.
Es fácil creer que toda esta tristeza legendaria fue el resultado de la evolución de algunas criaturas acuáticas.
Solía pensar que podía cambiar, que como un idiota todavía podía caminar sonriendo.
Ya sé que el objetivo de ser es sentirme más, no mejor, porque sin ello no podría ser yo mismo.
Era como si estuviera bajo el agua otra vez.
No podría ser yo mismo sin él.
¿Por qué entonces no queremos estar tristes sino irnos de vacaciones?
Supongo que estoy preparado para fracasar, soy un emo sapiens. No bebí en la escuela como sabía que podía hacerlo.
Preferí leer biografías y asumir que fracasaría.