Más canciones de Karolina Charko
Descripción
Productor: Piotr Pluta
Programador: Piotr Pluta
Compositor: Karolina Charko
Letrista: Karolina Charko
Letrista: Piotr Lato
Ingeniero de mezcla: Marcin Bors
Ingeniero de masterización: Marcin Bors
Voz: Karolina Charko
Guitarra eléctrica: Piotr Pluta
Sintetizador: Piotr Pluta
Bajo: Piotr Pluta
Letra y traducción
Original
Na drewnianej szafce zostały po tobie winyle i jazz.
Otulają je wciąż ślady twoich rąk.
Analogowy dźwięk przypomniał mi ten ostatni wspólny, dobry dzień.
Jeden dzielił nas od końca świata krok.
Duszno im było, takie głupcze, byle co wypełni brak wspomnień pętlę, a w głowie gra, ściska za kark.
Czego oczom brak, jednak sercu żal.
Na naszych zdjęciach uśmiech całkiem blad.
W rytmie tamtych lat tańczy serce, choć gaśnie świat wokół nas.
Wokół nas. Tańcz, tańcz.
Gaśnie świat. Tańcz, tańcz.
Nie ma nas.
W tym milczącym domu zostali po tobie Coltrane i
Miles.
Strzępy twoich nut, niezagranych fraz.
Białe skosy ścian pokryte echem rozmów niedawnych dni odbijają je coraz głośniej.
Ten urwany dźwięk głuchej ciszy nagły wdech nakręca gniew. Biegnę, tańczę, spalam się.
Wydostać chcę.
Ten ostatni krok, ta ostatnia łza na naszych filmach kolor całkiem blad.
W rytmie tamtych lat tańczy serce, choć gaśnie świat wokół nas.
Wokół nas. Tańcz, tańcz. Gaśnie świat. Tańcz, tańcz.
Nie ma nas. Zniknął świat wokół nas.
Wokół nas. Tańcz, tańcz.
Zniknął świat. Tańcz, tańcz.
Nie ma nas. Tańcz, tańcz.
Tańcz, tańcz.
Tańcz, tańcz. Tańcz, tańcz. Tańcz, tańcz.
Tańcz, tańcz.
Zniknął świat wokół nas.
Nie zatańczysz ty, nie zatańczę ja. Znikam.
Traducción al español
Dejaste vinilos y jazz en el mueble de madera.
Todavía están cubiertos de huellas de tus manos.
El sonido analógico me recordó nuestro último buen día juntos.
Estábamos a un paso del fin del mundo.
Estaban tapados, eran tan estúpidos que cualquier cosa llenaría el círculo de la falta de recuerdos, y había un juego en su cabeza, un agarre en su cuello.
Lo que los ojos extrañan, el corazón lo lamenta.
La sonrisa es bastante pálida en nuestras fotos.
El corazón baila al ritmo de esos años, aunque el mundo que nos rodea se vaya desvaneciendo.
A nuestro alrededor. Baila, baila.
El mundo se está apagando. Baila, baila.
Nos hemos ido.
En esta casa silenciosa dejaste a Coltrane y...
Millas.
Fragmentos de tus notas, frases no tocadas.
Las laderas blancas de las paredes, cubiertas por los ecos de conversaciones recientes, las hacen cada vez más fuertes.
Este sonido entrecortado de un silencio ensordecedor, una inspiración repentina, alimenta la ira. Corro, bailo, me quemo.
Quiero salir.
Este último paso, esta última lágrima, el color de nuestras películas es bastante pálido.
El corazón baila al ritmo de esos años, aunque el mundo que nos rodea se vaya desvaneciendo.
A nuestro alrededor. Baila, baila. El mundo se está apagando. Baila, baila.
Nos hemos ido. El mundo que nos rodeaba desapareció.
A nuestro alrededor. Baila, baila.
El mundo ha desaparecido. Baila, baila.
Nos hemos ido. Baila, baila.
Baila, baila.
Baila, baila. Baila, baila. Baila, baila.
Baila, baila.
El mundo que nos rodeaba desapareció.
Tú no bailarás, yo no bailaré. Estoy desapareciendo.