Más canciones de Roxie
Descripción
A veces, las calles familiares de repente se vuelven extrañas. Las mismas paredes, las mismas tazas en el estante, solo que el aire es diferente, más pesado, como si alguien hubiera silenciado el sonido de la vida y solo hubiera dejado el susurro de la lluvia. Antes todo esto se llamaba "nosotros", pero ahora incluso el pronombre se desmorona en pedazos, como una fotografía vieja sin marco. La canción tiene esa extraña calma que llega después de la tormenta: ya no duele, pero aún no es fácil. Simplemente lo sueltas, porque ya no puedes retenerlo más. Quiero que la lluvia se lo lleve todo: palabras, promesas, huellas en el cristal. Y si la memoria ha de quedar, que al menos sea buena, sin aristas. Después de todo, no todas las historias tienen que terminar bien. A veces basta con exhalar y dejar que termine. Palabras: Patrick Kumar, Roxana Wengel, Kevin Mcley, Maria Dzenceljak, Carla Fernandez Producción: Hotel Torino MIX/Master: Hotel Torino Distribución: Electronic Music. Artista: Roxana Węgiel Mglej Maquillaje: Claudia Jóźwiak. Peluquero: Maximiliano Malarz Estilismo: Konrad Slawinski. Director/Montaje: Dawid Ziemba Productores: Artur Stronczek, Kuba Kapala, Kevin Mgley Producción: MIND PRODUCTIONS Iluminación/Cámara: Piotr Olejniczak Equipo de iluminación - medios abiertos Equipo de Roxy: Klaudia Dłużak, Bartek Łoś
Letra y traducción
Original
Znasz tu każdy kąt, a przez ciche dni zapominasz nas.
Nieznajomy wzrok, obcy dotyk rąk. Czy to nadal ja?
Może to właśnie dziś w końcu powiesz mi, że już nie czujesz nic i rozpadnie się nasz świat.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę, jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów.
Pamiętaj nas tak jak ja.
Nasz był cały świat, a ja byłam kimś, kogo chciałeś znać.
W te zwyczajne dni powtarzałeś, że zawsze będzie tak.
Powiedz, czy to był błąd? Czy Ty kochałeś jak ja?
I czego miałeś już dość skoro dziś wolisz być sam? Już wiem, że kogoś masz. Już wiem.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów. Pamiętaj nas tak jak ja.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę, jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów. Pamiętaj nas tak jak ja.
Traducción al español
Aquí conoces cada rincón y en los días tranquilos te olvidas de nosotros.
Una mirada extraña, un toque extraño de manos. ¿Sigo siendo yo?
Quizás hoy por fin me digas que ya no sientes nada y nuestro mundo se desmorone.
Y aunque te extrañaré, si puedo, olvidaré nuestra vida cotidiana.
¿Qué más tiene que pasar para que me digas en la cara que no importa?
Que llueva ahora, no tendré miedo.
No te haré responsable de estas palabras.
Recuérdanos como yo.
El mundo entero era nuestro y yo era alguien a quien querías conocer.
En esos días normales seguías diciendo que siempre sería así.
Dime, ¿fue un error? ¿Amaste como yo?
¿Y de qué ya estás harto si hoy prefieres estar solo? Ya sé que tienes a alguien. Ya lo sé.
Y aunque te extrañaré, olvidaré, si es posible, nuestra vida cotidiana.
¿Qué más tiene que pasar para que me digas en la cara que no importa?
Que llueva ahora, no tendré miedo.
No te haré responsable de estas palabras. Recuérdanos como yo.
Y aunque te extrañaré, si puedo, olvidaré nuestra vida cotidiana.
¿Qué más tiene que pasar para que me digas en la cara que no importa?
Que llueva ahora, no tendré miedo.
No te haré responsable de estas palabras. Recuérdanos como yo.