Más canciones de Dora Gaitanovici
Más canciones de Deliric
Descripción
Productor, Vocalista, Compositor Letrista: Dora Gaitanovici
Vocalista, compositor y letrista: Deliric
Productor: Huelga silenciosa
Compositor letrista, ingeniero de mezcla, ingeniero de masterización: Codrut Bulfan
Compositor y letrista: Dani Bușoi
Letrista: Sabina Stan
Compositor: Dante
Letra y traducción
Original
Căut cine sunt eu, nu știu unde ajung, la tine vin mereu.
Vin și mă ascund, prin vise mă arunc, acolo nu sunt eu.
În vocea ta se stinge lumea.
Nu aud vorbe ce-s străine.
Iar atunci când marea-mi strigă, eu mă-ngâmf și-mi dăruiesc bine.
Mă stresează ceasu', fură clipe, pare timpu' sărăbare, se vad escă în închisoare, mă bag singur io.
Tot când văd visele atârnând de grinzi, mă-ntreb care sunt io, că viața-i labirint de-oglinzi.
Tot o, tu știi totu', totuși totu-ți pare nou. Sotoi tortură, te ceră, tot tânjește la ecou.
Strigă-n vid, cine te vede-n întuneric, că zici pas tu. Ai bilete de plecare, dar tot prins în pas pari tu.
Căut cine sunt eu, nu știu unde ajung, la tine vin mereu.
Vin și mă ascund, prin vise mă arunc, acolo nu sunt eu.
-În lumea ta e plin de baluri.
-Când pașii-mi plâng noroi pe pânza țesută din clipe, nori se cass de ploi, nu mai încap în cap să-mi țipe.
Până se disipeze picături, umplu pahare. Mă simt un pește mic ce-a-nghițit un pește mare.
Că semnul de-ntrebare e cârligul prins de-o ață albă și răspuns îi ca momeala ce te-agață.
Să ieși la suprafață și să zbori pare un vis ca al mei lebede ce cântă cum se scaldă-n -abis.
-Căut cine sunt eu, nu știu unde ajung, la tine vin mereu.
Vin și mă ascund, prin vise mă arunc, acolo nu sunt eu.
În lumea ta e plin de baluri.
Iar atunci când marea-mi strigă, eu mă-ngâmf și-mi dăruiesc bine.
În vocea ta se stinge -lumea. -Tu știi totu', totuși totu-ți pare nou.
Sotoi tortură, te ceră, tot tânjește la ecou.
Căut cine sunt eu, nu știu unde ajung, nu.
Căut cine sunt eu, nu știu unde ajung, nu.
Traducción al español
Estoy buscando quién soy, no sé a dónde voy, siempre acudo a ti.
Vengo y me escondo, a través de los sueños me tiro, no estoy.
En tu voz el mundo se apaga.
No escucho palabras extranjeras.
Y cuando el mar me llama, me jacto y me doy el bien.
La hora me está estresando, me roba momentos, me parece una pérdida de tiempo, parece que voy a la cárcel, voy solo.
Incluso cuando veo sueños colgados de las vigas, me pregunto quiénes serán, porque la vida es un laberinto de espejos.
Aún así lo sabes todo, pero todo te parece nuevo. Sotoi te tortura, te exige, todavía añora el eco.
Grita al vacío, que te ve en la oscuridad, porque dices paso. Tienes billetes de salida, pero todavía pareces seguir el ritmo.
Estoy buscando quién soy, no sé a dónde voy, siempre acudo a ti.
Vengo y me escondo, a través de los sueños me tiro, no estoy.
-En tu mundo está lleno de pelotas.
- Cuando mis pasos lloran barro sobre la tela tejida en instantes, las nubes se rompen por las lluvias, no se me ocurre gritar más.
Hasta que las gotas se disipan, lleno vasos. Me siento como un pez pequeño que se tragó a un pez grande.
Que el signo de interrogación es el anzuelo sujeto a un hilo blanco y la respuesta es como el cebo que te engancha.
Salir a la superficie y volar parece un sueño como mis cisnes cantando mientras se bañan en el abismo.
- Estoy buscando quién soy, no sé a dónde voy, siempre acudo a ti.
Vengo y me escondo, a través de los sueños me tiro, no estoy.
En tu mundo está lleno de pelotas.
Y cuando el mar me llama, me jacto y me doy el bien.
El mundo se apaga en tu voz. -Lo sabes todo, pero todo te parece nuevo.
Sotoi te tortura, te exige, todavía añora el eco.
Estoy buscando quién soy, no sé a dónde voy, no.
Estoy buscando quién soy, no sé a dónde voy, no.