Más canciones de LUNARIA
Descripción
Publicado el: 2026-01-30
Letra y traducción
Original
W borze cichym, gdzie mgła się snuje, gdzie rosą świt trawę całuje, stała ona, jeno cień i śpiew.
Złotym warkoczem wiązała mnie, a liści serce drżało w niej, bo nikt nie pyta, bierze swe.
Oj, nie wrócę ja, nie wrócę tam, gdzie ogień gasł, a żar był sam.
Knieja pamięta, ziemia wie, co słowem było, zginie w mgle.
Przyszedł miły z drogi dalekiej, zkurczawą dni, ni sił, ni marzeń.
Rzekł: „Dziewczyno, porzuć żal, czasu nie cofniesz, leć na w dal”.
A ona mówi: „Spójrz mi w oczy, bo prawda boli, a on zły”.
Oj, nie wrócę ja, nie wrócę tam, gdzie noc i dzień doznały kłamstw.
Knieja pamięta, jak ziemia rze, gdy słowo dane w proszek się trze.
Wiatr po polach pieśń rozgłasza.
Nie każda rana się wygasza.
Co raz stracone, straconym trwa, choćbyś tysiąc modlitw znał.
Nie pomoże szept ni znak, gdy wiemy, jak jej brak.
Lepsza cisza, lepszy mrok niż fałszywy wzrok.
Oj, nie wrócę ja, nie wrócę tam, gdzie serce cudze było w nas.
Knieja pamięta, Bóg sam wie, co kłamstwem było, nie skryje się.
A w borze znów zapłonie świt.
Bez niej, bez niego, ale w rytm.
Traducción al español
En el bosque tranquilo, donde la niebla se arremolina, donde el amanecer cubierto de rocío besa la hierba, ella se quedó allí, sólo una sombra y cantando.
Me ató con una trenza de oro, y su corazón tembló de hojas, porque nadie pregunta, ella toma lo suyo.
Ay, no volveré, no volveré a donde se apagó el fuego y quedaron solas las brasas.
Knieja recuerda, la tierra sabe cuál era la palabra, desaparecerá en la niebla.
Un ser querido llegó desde muy lejos, después de días de calambres, sin fuerzas ni sueños.
Él dijo: "Chica, deja de arrepentirte, no puedes retroceder en el tiempo, vuela".
Y ella dice: "Mírame a los ojos, porque la verdad duele y él está enojado".
Oh, no volveré, no volveré a donde noche y día sufrieron mentiras.
Knieja recuerda cómo retumba la tierra cuando la palabra dada se muele hasta convertirla en polvo.
El viento esparce una canción por los campos.
No todas las heridas desaparecen.
Lo que una vez se perdió, permanece perdido, incluso si conocieras mil oraciones.
Un susurro o una señal no ayudarán cuando sabemos lo deficiente que es.
Mejor silencio, mejor oscuridad que falsa vista.
Oh, no volveré, no volveré a donde estaba el corazón de otra persona dentro de nosotros.
Knieja recuerda: Dios sabe lo que era mentira, no lo ocultará.
Y el amanecer volverá a arder en el bosque.
Sin ella, sin él, pero en ritmo.