Más canciones de Louis Villain
Descripción
1:01 · Luis Villano
Compositor: Filip Diesendorf-Krause
Letrista: Filip Diesendorf-Krause
Letra y traducción
Original
Każdy dzień zabija od środka. Ludzie z problemami pozamykani w ośrodkach.
Rozdrapane rany, których zagoić nie można.
Nie jesteśmy w tym sami, wystarczy się porozglądać. Są rzeczy ważniejsze niż becel, wiesz?
Wszystko szybko, ale trzeba znowu lecieć gdzieś. Coraz więcej widzę, a i tak niewiele wiem.
Pierwsza jeden przyszedł SMS i odpisałem ja ciebie też.
Czasem braknie sił, przeszliśmy tyle razem, także trzeba dalej iść.
Potrzebowałem chwilę, żeby se to w banię wbić, że kto jak nie ja i kto jak nie ty?
Wy daliście siłę, żebym wyszedł na prostą, mamo. Ja oddam ci dwa razy tyle w nawiązkę, mało.
Gubiłem się, by znaleźć swą tożsamość. Nic nie będzie takie same, a wciąż to samo.
Los nas nie oszczędza, a my chcemy zaoszczędzić. Tu bogaci chcą miłości, a biedni pieniędzy.
Gierko żyło ciągle od połowy do połowy, bo nie mogli pójść o krok dalej niż monopolowy.
Ta, już z nami nie ma ich, a jeszcze chwilę temu zbierałem z ramienia łzy.
Traducción al español
Cada día te mata por dentro. Personas con problemas encerradas en centros.
Heridas raspadas que no se pueden curar.
No estamos solos en esto, basta con mirar a nuestro alrededor. Hay cosas más importantes que las tonterías, ¿sabes?
Todo es rápido, pero tenemos que volver a volar a algún lugar. Cada vez veo más, pero todavía no sé mucho.
Llegó el primer mensaje de texto y te respondí también.
A veces no tienes fuerzas suficientes, hemos pasado por tantas cosas juntos, así que hay que seguir adelante.
Necesitaba un momento para comprender el hecho de que ¿quién si no yo y quién si no tú?
Me diste la fuerza para volver a la normalidad, mamá. A cambio te devolveré el doble, no mucho.
Estaba perdido para encontrar mi identidad. Nada será igual, pero seguirá siendo igual.
El destino no nos perdona y queremos salvar. Aquí los ricos quieren amor y los pobres quieren dinero.
La vida de Gierko todavía estaba a mitad de camino, porque no podían ir ni un paso más allá de la licorería.
Sí, ya no están con nosotros, y hace un momento estaba derramando lágrimas por mi hombro.