Más canciones de Sarah Janneh
Descripción
Voz: Sarah Janneh
Composer Lyricist: Sarah Janneh
Compositor: Sarah Janneh
Compositor: Sarah Janneh
Compositor y letrista: Jan van Eerd
Compositor: Jan van Eerd
Compositor: Jan van Eerd
Productor: Jan van Eerd
Coproductor: NITE
Compositor y letrista: Simme Wouters
Compositor: Simme Wouters
Compositor: Simme Wouters
Letra y traducción
Original
Er komt een dag, dan lig ik smeltend op de grond.
Hersendood en al gedeeltelijk ontbonden.
Ik word gevonden door een buurman die lucht kreeg van mijn sterven door een steeds grotere stapel aan nietszeggende post.
Voornamelijk belasting, elektra en pensioen. Een paar pogingen om mij te abonneren.
Pas toen het trappenhuis zich vulde met de geur van mijn bederven, drong het tot hem door dat ik daar lag te composteren.
De buurman wist aanvankelijk niet goed wat hij moest doen.
Besloot mijn dood zo lang als mogelijk te negeren.
Hij heeft uiteindelijk een week of twee de dagen lopen tellen alvorens de politie bij mij aan te laten bellen.
In totaal heb ik drie maanden daar gelegen.
Niemand die me kwijt was, niemand die me miste.
Op het einde was mijn leven onvoltooid verleden tijd.
Toen die op was, was ik eenzaam.
Ik lag vergeten en verspreid op het tapijt te wachten op de dag dat ik gevonden word.
Ik zal mijn eigen dood gelukkig niet beleven.
Dat wrede lot blijft mij bespaard.
Dus of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat.
Het me voor te kunnen stellen. Zolang ik niet ben overleden, zal ik angstig voortbestaan.
Ik zal mijn heden overleven en mijn toekomst ondergaan.
Stel ik ben al op de helft, dan heb ik nog dertig jaar. Slechts een deel daarvan omringd door nabestaanden.
Laat ons zeggen honderdtachtig goede maanden.
Maar het overige deel, dat zijn zevenhonderd weken.
Zeven zoveel dagen en evenzoveel nachten die ik zal slijten in paniek die ik onrustig af zal wachten.
Nog maar één miljard seconden tot de dag waarop ik word gevonden.
Dus ik zal eten met mijn vrienden. Ik zal slapen met geliefden.
Ik zal dansen met toeristen. Ik zal drinken met de rest.
Maar welk feest ik ook bezoek, in welke hoes ik ook berust.
Altijd ergens onderbewust als een steentje in mijn schoen, als een achtergrond orkest. Steeds hetzelfde visioen.
Het stille halve weten dat een kleine kans bestaat dat mijn vrienden mij vergeten.
Dat de liefde mij verlaat.
Mijn leven is nog bezig en tegelijkertijd voorbij.
Geen oneindigheid, zo kort als één die eindigt op de dag dat ik gevonden word.
Tot op de dag waarop ik weet dat jij zal blijven.
Waarop ik niet meer bang zal zijn voor dagen die nog volgen. Voor dingen die nog komen.
Omdat ik weet dat jij er bent.
En of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat. Het me voor te kunnen stellen.
Als alles waar is waar je zelf in gelooft, zal ik mijn hart niet meer bewaken met mijn hoofd.
Op het onbepaald moment waarop de dingen blijven duren, zal ik wachten.
Alle uren op de dag dat ik gevonden word.
Traducción al español
Un día me estaré derritiendo en el suelo.
Muerte cerebral y ya parcialmente descompuesto.
Me encuentra un vecino que se enteró de mi muerte a través de una pila cada vez mayor de correo sin sentido.
Principalmente impuestos, electricidad y pensiones. Algunos intentos de suscribirse.
No fue hasta que la escalera se llenó con el olor de mi descomposición que se dio cuenta de que estaba haciendo abono allí.
Al principio el vecino no sabía qué hacer.
Decidí ignorar mi muerte el mayor tiempo posible.
Terminó contando los días durante una semana o dos antes de que la policía llamara a mi puerta.
Estuve allí un total de tres meses.
Nadie me perdió, nadie me extrañó.
Al final, mi vida quedó inacabada.
Cuando se acabó, me sentí solo.
Me quedé olvidado y esparcido sobre la alfombra, esperando el día en que me encuentren.
Por suerte no experimentaré mi propia muerte.
Me libré de ese cruel destino.
Entonces, ¿funciona o no de esta manera?
Es un poco difícil de predecir, pero pensarlo es suficiente.
Para poder imaginarlo. Mientras no haya muerto, seguiré viviendo con miedo.
Sobreviviré a mi presente y soportaré mi futuro.
Supongamos que ya estoy en la mitad, entonces aún me quedan treinta años. Sólo algunos de ellos están rodeados de familiares.
Digamos ciento ochenta buenos meses.
Pero el resto son setecientas semanas.
Siete otros tantos días y tantas noches que pasaré en pánico que esperaré ansiosamente.
Sólo mil millones de segundos hasta el día en que me encuentren.
Entonces comeré con mis amigos. Dormiré con mis seres queridos.
Bailaré con los turistas. Beberé con el resto.
Pero sea cual sea la fiesta a la que asista, sea cual sea la cobertura que acepto.
Siempre en algún lugar inconscientemente, como una piedra en el zapato, como una orquesta de fondo. La misma visión una y otra vez.
El medio conocimiento silencioso de que existe una pequeña posibilidad de que mis amigos me olviden.
Ese amor me deja.
Mi vida sigue y continúa al mismo tiempo.
No un infinito, tan corto como uno que termina el día en que me encuentran.
Hasta el día en que sepa que te quedarás.
Entonces ya no temeré los días venideros. Para lo que vendrá.
Porque sé que estás ahí.
¿Y si funciona así o no?
Es un poco difícil de predecir, pero pensarlo es suficiente. Para poder imaginarlo.
Si todo en lo que crees es verdad, ya no protegeré mi corazón con mi cabeza.
Por el momento indefinido en el que las cosas continúen, esperaré.
A todas horas del día me encuentran.