Más canciones de stas kropka
Más canciones de connorr
Descripción
Compositor: Olaf Sośnicki
Compositor: Stanisław Paciocha
Letrista: Stanisław Paciocha
Letra y traducción
Original
Ile razy już jechałem tędy? W szybę rzucam wzrok z obojętnienia.
Patrzę ze spokojem w moje błędy. Nie chciałbym żyć życiem, gdzie ich nie ma.
Raczej staram się być za nie wdzięczny. Każdy gorszy krok na lepsze zmienia mnie samego.
Pokazuje temat, daje zrozumienie, więc doceniam wszystkie razy, gdy jechałem tędy.
Ile razy już jechałem tędy? Obserwuję zimną Wisłę z okna. Obserwuję zimno, obojętne.
Wczoraj tak pragnąłem się jej oddać i bezwiednie płynąć, gdzie płynie się.
Tak pragnąłem, żeby nurt mnie porwał.
Zimny kubek z wystygniętą kawą, zbiory zaniedbanych starych listów, ogród zarośnięty długą trawą, żółty papier, kiedyś biało-czysty.
Wzory czasu w starym, kruchym drewnie. Długie, nieaktualne zapiski. Myśli nieprzydatne, niepotrzebne.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Składam broń pod twoje zimne oczy. Nie chcę wbijać szpilek w twoją skórę.
Nie chcę wypominać chwili gorszych. Nie ma trunku, który bardziej truje.
Tak, pamiętam moje wszystkie błędy. Tak bym chciał ich wtedy nie popełnić.
Tak samo pamiętam twoje przecież. Nie, nie chowam żalu. Jestem wdzięczny.
Nie chcę jeszcze nigdzie cię oddawać. Jeszcze tylko chwila, jeszcze moment.
Daj mi tylko jeszcze jeden oddech. Wiem, że i tak muszę wrócić potem. Wiem, że nie zostanę tu na dłużej.
Wiem, że w różne strony mamy ścieżki.
Dobrze wiem, że wszystko ma swój koniec, a każdy słaby krok był nam potrzebny.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Traducción al español
¿Cuántas veces he conducido de esta manera? Miro la ventana con indiferencia.
Miro mis errores con calma. No me gustaría vivir una vida donde no estén allí.
Más bien, trato de estar agradecido por ellos. Cada peor paso me cambia para mejor.
Muestra el tema, da comprensión, por eso aprecio todas las veces que conduje de esta manera.
¿Cuántas veces he conducido de esta manera? Miro el frío río Vístula desde la ventana. Miro fríamente, indiferente.
Ayer tuve tantas ganas de entregarme a ella e inconscientemente fluir por donde fluyo.
Tenía muchas ganas de dejarme llevar por la corriente.
Una taza fría con café fresco, colecciones de cartas antiguas abandonadas, un jardín cubierto de hierba alta, papel amarillo que solía ser blanco y limpio.
Patrones del tiempo en madera vieja y frágil. Notas largas y anticuadas. Pensamientos que son inútiles, innecesarios.
El vacío que dejamos aquí.
El vacío que dejamos aquí.
Dejo mis armas bajo tus ojos fríos. No quiero clavarte alfileres en la piel.
No quiero recordar los peores momentos. No hay bebida más venenosa.
Sí, recuerdo todos mis errores. Ojalá no los hubiera hecho entonces.
Recuerdo el tuyo de la misma manera. No, no me arrepiento de nada. Estoy agradecido.
No quiero darte nada todavía. Sólo un momento, sólo un momento.
Sólo dame un respiro más. Sé que tengo que volver más tarde de todos modos. Sé que no me quedaré aquí por mucho tiempo.
Sé que tenemos caminos en diferentes direcciones.
Sé bien que todo tiene un final y necesitábamos cada paso débil.
El vacío que dejamos aquí.