Más canciones de Marek Dyjak
Más canciones de Kasia Moś
Descripción
Publicado el: 2025-06-13
Letra y traducción
Original
Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów nic.
Wiem to ja, tak samo jak i ty.
Nie mów, że naszej drogi nadszedł błogi kres.
Wstanie dzień.
Teraz śpij. Niech spadnie zimny deszcz.
Gdzieś w kałuży ulic, z gębą poszarpaną, zostawiłem wszystko w bramie odrapanej.
W szkle rozbitych marzeń, wstydu oraz winy, majaczą wspomnienia, wiszą czarne liny. Z sercem poszarpanym, gdzieś w ulic kałuży.
Każdemu wiadomo, kto na co zasłużył.
Zostawiłem wszystko. Siałem litość i pożogę.
I tak tu teraz stoję, tylko śmiać się już nie mogę.
Lecz nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów nic.
Wiem to ja, tak samo jak i ty.
. . .
Gdzieś w kałuży ulic, z sercem poszarpanym, szukam cię i patrzę w niezagojone rany.
W odrapanej bramie, pośród świateł i półcieni, majaczą wspomnienia i krew się czerwieni.
Zostawiłam wszystko, niczego nie oddałam.
W szkle rozbitych marzeń stałam, kim się stałam. Wykrzycz moje imię!
Czy szukać ciebie dalej? Bo szukam cię codziennie, lecz nie wiem, czy chcę znaleźć.
Z sercem poszarpanym, gdzieś w ulic kałuży, patrzę w oczy diabłu i wszystkich wokół, którzy zostawili tutaj tylko litość i pożogę.
I tak tu teraz stoję, tylko śmiać się już nie mogę. Lecz. . .
Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów mi, -że poetą dziś nie mogę być. -Nie mogę być!
Nie mów mi, -że poetą dziś nie mogę być. -Że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów mi, nie mów mi.
Nie mów mi.
Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów nic.
Wiem to ja, tak samo jak i ty.
-Nie mów, że -Nie mów, że -naszej drogi nadszedł błogi kres. -Błogi kres.
-Wstanie dzień. -Wstanie dzień.
Niech spadnie zimny deszcz.
Traducción al español
No me digas que hoy no puedo ser poeta.
No digas nada.
Yo lo sé y tú también.
No digas que nuestro viaje ha llegado a un final feliz.
El día amanecerá.
Ahora duerme. Deja que caiga la lluvia fría.
En algún lugar de un charco de calles, con el rostro destrozado, lo dejé todo en un portón destartalado.
En el cristal de los sueños rotos, la vergüenza y la culpa, los recuerdos se ciernen y cuelgan cuerdas negras. Con el corazón desgarrado, en un charco en algún lugar de la calle.
Todo el mundo sabe quién merece qué.
Dejé todo. Sembré piedad y conflagración.
Y ahora estoy aquí, pero ya no puedo reírme.
Pero no me digas que hoy no puedo ser poeta.
No digas nada.
Yo lo sé y tú también.
. . .
En algún lugar del charco de las calles, con el corazón desgarrado, te busco y miro las heridas sin cerrar.
En la puerta destartalada, entre luces y sombras, los recuerdos acechan y la sangre corre roja.
Dejé todo, no devolví nada.
En el cristal de los sueños rotos, me encontraba tal como me convertí. ¡Grita mi nombre!
¿Debería seguir buscándote? Because I'm looking for you every day, but I don't know if I want to find you.
Con el corazón desgarrado, en algún lugar de un charco de la calle, miro a los ojos al diablo y a todos los que me rodean y que aquí sólo han dejado piedad y conflagración.
Y ahora estoy aquí, pero ya no puedo reírme. Pero. . .
No me digas que hoy no puedo ser poeta.
No me digas que hoy no puedo ser poeta. -¡No puedo serlo!
No me digas que hoy no puedo ser poeta. -Que hoy no puedo ser poeta.
No me digas, no me digas.
No me digas.
No me digas que hoy no puedo ser poeta.
No digas nada.
Yo lo sé y tú también.
-No digas eso -No digas eso -nuestro camino ha llegado a un feliz final. -Final dichoso.
-Amanecerá el día. -Amanecerá el día.
Deja que caiga la lluvia fría.