Más canciones de shhieda
Más canciones de Gibbs
Descripción
Productor: SHHIEDA
Compositor: Mateusz Gibbs Przybylski
Letrista: Maciej Shhieda Adamowicz
Letra y traducción
Original
Ile muszę dać, żeby wciąż tutaj być? Zadziwia mnie koszt starych łez, nowych dni.
Pojechałem grać, leżę sam, cichy hotel. Marzył mi się main, żaden gig, żaden bis.
Kiedy wracam do nas wiem, że usłyszę to samo.
Wiem, nie ma co włożyć do gara i znika siano. Chciałem porozmawiać już nie raz, ale to chuj da.
Trzeba to przeboleć jak zwykle i płakać na noc. Modlę się do losu, by cię nie znalazły dragi.
Zawsze w to wierzyłem, że można sobie poradzić.
Siedzą między blokiem ziomale, stare chłopaki, a to poranione dzieci nie mają już nic poza tym.
I nieważne gdzie jesteśmy, to już nigdy nie będziemy ponad blokiem.
-Strach zawsze znajdzie drogę.
-Potrzebuję dzisiaj tylko, byś tu został ze mną, bo nie zamierzam sam znowu wychodzić na zewnątrz. Bo nie pokażę twarzy wam.
Głęboko w piwni mam pochowany plan.
Biegam poza stadem, na rejon wbijam jak trzeba spać. Opiją mój sukces ziomale, choć gadaliśmy raz.
Odkleiłem dupę od ławek, miałem niewiele szans. Traumy znają tu do każdej klatki kod.
Chciałbym być dla wszystkich, ale terminy mam znów jak wóz.
Z każdej strony leci do mnie info, nie wiem, w którą brnąć. Całe życie walczę tylko o to, żeby zdobyć głos.
Jebie wygodę, bez tego nigdy nie pokażę, co to znaczy prawda.
A to nie jedna warstwa pełna kłamstwa, co nam pozatyka gardła.
Biorę robotę, by stawić za płotem te sprawy, co pakują w kaftan.
Od ciebie ciągle gadka, czysta karta, dialogi jak copy pasta. Oszkalaga prawda rozbiera mnie dziś ze słów.
Stare, nowe twarze, zaufania brak i tchórz. Tamte nadłogi emocji mi szybko zmiękczają tłum.
A w głowie wzmożony ruch, sygnały i wiele dżum.
Ile mam tak? Ile mam dać? Ile by nie było mnie, to widok ten sam.
Chciałbym się zatrzymać, nawet nie wiesz, jak często.
Stara farba klatek mnie zapycha od wewnątrz. Ile mam tak? Ile mam dać? Ile by nie było mnie, to widok ten sam.
Chciałbym się zatrzymać, nawet nie wiesz, jak często.
Stara farba klatek mnie -zapycha od wewnątrz. -Pokerowa twarz, ciągle unisono gra.
Z tym, co noszę w sercu, nie próbuj mi mówić co i jak. Ile muszę dać? Podzielony tu i tam.
Oszukałem życie, by życie nie oszukało nas.
Słyszą wszędzie, co mówię, mogę przemawiać sam. Dziś to śmieszne, latami krzycząc do pustych ścian.
Pry słow we mnie nieszczęście bolało tyle lat. Oddałem, co mam, ej, byle mieć pewność.
Wierzyć jak dziecko, że zobaczę słońce na drodze przez piekło.
Nie zniszczy pieniądz mych ambicji wewnątrz, że nie skończę tak jak na tym szlaku większość.
Ej, zostało się tyle samemu, będę w tym konsekwentny.
Oddałem tyle każdemu, nie usłyszałem dzięki. Straciłem wiele po drodze, inni szacunku resztki.
Ile mam dać, żebyś nie -powtarzał moich lekcji? -Ile mam tak? Ile mam dać?
Ile by nie było mnie, to widok ten sam. Chciałbym się zatrzymać, nawet nie wiesz, jak często.
Stara farba klatek mnie zapycha od wewnątrz. Ile mam tak? Ile mam dać?
Ile by nie było mnie, to widok ten sam.
Chciałbym się zatrzymać, nawet nie wiesz, jak często.
Stara farba klatek mnie zapycha od wewnątrz.
Ile mam dać?
Traducción al español
¿Cuánto tengo que dar para seguir aquí? Me maravillo del coste de las viejas lágrimas, de los nuevos días.
Fui a jugar, estoy acostado solo, un hotel tranquilo. Soñé con un concierto principal, sin concierto ni bis.
Cuando regrese a nuestra casa, sé que escucharé lo mismo.
Lo sé, no hay nada que poner en la maceta y el heno desaparece. He querido hablar más de una vez, pero no funciona.
Tienes que superarlo como siempre y llorar por las noches. Rezo al destino para que las drogas no te encuentren.
Siempre creí que podrías hacer frente.
Hay algunos viejos sentados entre los bloques y estos son los niños heridos que no tienen nada más que hacer.
Y no importa dónde estemos, nunca más estaremos por encima del bloque.
-El miedo siempre encontrará la manera.
-Solo necesito que hoy te quedes aquí conmigo porque no volveré a salir sola. Porque no te mostraré mi cara.
Tengo un plan enterrado en lo profundo del sótano.
Corro fuera del rebaño, voy a la zona cuando necesito dormir. Beberán por mi éxito, amigos, aunque hayamos hablado una vez.
Saqué el culo de los banquillos, tuve pocas ocasiones. Los traumas conocen el código de cada cuadro.
Me gustaría estar ahí para todos, pero vuelvo a tener plazos.
Me llega información de todas direcciones, no sé a cuál acudir. He estado luchando toda mi vida sólo para conseguir un voto.
A la mierda el consuelo, sin él nunca te mostraré lo que significa la verdad.
Y no es sólo una capa llena de mentiras lo que nos atasca la garganta.
Acepto un trabajo para dejar de lado los temas que metieron en una camisa de fuerza.
Siempre hay conversaciones tuyas, una pizarra en blanco, diálogos como copiar y pegar. La vil verdad me deja hoy sin palabras.
Caras viejas, nuevas, falta de confianza y cobardía. Ese exceso de emociones rápidamente ablanda mi mente.
Y en mi cabeza hay mayor movimiento, señales y muchas plagas.
¿Cuantos tengo? ¿Cuanto debo dar? No importa cuántas veces esté allí, la vista es la misma.
Me gustaría parar, ni siquiera sabes con qué frecuencia.
La pintura vieja de las jaulas me obstruye por dentro. ¿Cuantos tengo? ¿Cuanto debo dar? No importa cuántas veces esté allí, la vista es la misma.
Me gustaría parar, ni siquiera sabes con qué frecuencia.
La pintura vieja de las jaulas me obstruye por dentro. -Cara de póquer, jugando constantemente al unísono.
Con lo que llevo en el corazón, no intentes decirme qué y cómo. ¿Cuanto tengo que dar? Dividirse aquí y allá.
Engañé a la vida para que la vida no nos engañara a nosotros.
Oyen lo que digo en todas partes, puedo hablar solo. Es curioso hoy, después de años de gritarle a las paredes vacías.
En otras palabras, la desgracia me ha estado lastimando durante tantos años. Di todo lo que tenía, oye, sólo para estar seguro.
Creer como un niño que veré el sol en mi camino por el infierno.
El dinero no destruirá mis ambiciones internas y no terminaré como la mayoría de las personas en este camino.
Oye, me queda mucho por mi cuenta, seré coherente en esto.
Les di tanto a todos que nunca escuché agradecimiento. Perdí mucho en el camino, algo de respeto.
¿Cuánto debo dar para que no repitas mis lecciones? -¿Cuantos tengo? ¿Cuanto debo dar?
No importa cuántas veces esté allí, la vista es la misma. Me gustaría parar, ni siquiera sabes con qué frecuencia.
La pintura vieja de las jaulas me obstruye por dentro. ¿Cuantos tengo? ¿Cuanto debo dar?
No importa cuántas veces esté allí, la vista es la misma.
Me gustaría parar, ni siquiera sabes con qué frecuencia.
La pintura vieja de las jaulas me obstruye por dentro.
¿Cuanto debo dar?