Más canciones de Magda Umer
Descripción
Compositor: Włodzimierz Nahorny
Letrista: Jan Wołek
Letra y traducción
Original
Mrok, jak kosmaty pies
Patrz, wrzesień już
Czas rozpalić piec
Posmutniało w ogrodzie i
Nagle postarzało się
Miałeś przecież być?
Autobus twój szedł
Tak, jest już późno
Wróć w lampy ciepły krąg
Do szafy płaszcz
Jabłkami pachnie dom
Przemoczony poeto, siądź
Skończ ten swój niezwykły wiersz
Pusta kartka i tylko znów ogarek świecy
Dla ciebie dziś kupiłam ten zielony pled
Ostatnie jabłka z drzew postrącał wiatr
A miałeś zerwać
Tak mało ciebie mam
Kilka mądrych zdań - to wszystko
Mrok, jak kosmaty pies
Patrz, wrzesień już
I w domu huczy piec
Posmutniało w ogrodzie, cóż
Postarzało nagle się
Miałeś przecież być?
Autobus mój szedł
Tak, jest już późno
Tam lampy ciepły krąg
Znów twoja twarz
Jabłkami pachnie dom
Powiesz pewnie
"Poeto siądź, skończ ten swój niezwykły wiersz"
Pusta kartka i tylko znów ogarek świecy
Dla ciebie dziś kupiłem tych chryzantem pęk
A tutaj jabłka z drzew postrącał wiatr
A miałeś zerwać
Tak mało ze mnie masz
Zatroskana twarz
Przepraszam cię
Hm, ty mnie przepraszasz?
Tak, przepraszam
Hmm, poeto
Już tyle lat się znamy, ciągle coś nie tak
Ale wiesz, warto było czekać na te słowa
Nie wiele osób umie powiedzieć tak ładnie, "Przepraszam"
Mhmm
Traducción al español
Oscuridad, como un perro peludo.
Mira ya es septiembre
Hora de encender la estufa
Se puso triste en el jardín y
De repente se hizo viejo
¿Se suponía que debías estar allí?
Tu autobús estaba llegando
Si, ya es tarde
Regreso al cálido círculo de las lámparas.
Un abrigo para el armario
La casa huele a manzanas.
Poeta empapado, siéntate
Termina tu extraordinario poema
Una página en blanco y otra vez sólo el cabo de una vela.
Te compré esta alfombra verde hoy
El viento arrancó las últimas manzanas de los árboles.
Y se suponía que ibas a romper
tengo tan poco de ti
Unas cuantas palabras de sabiduría, eso es todo.
Oscuridad, como un perro peludo.
Mira ya es septiembre
Y el horno ruge en la casa.
Se ha puesto triste en el jardín, bueno
De repente se hizo viejo
¿Se suponía que debías estar allí?
mi autobús se estaba moviendo
Si, ya es tarde
Hay lámparas calientes allí.
tu cara otra vez
La casa huele a manzanas.
Probablemente dirás eso
"Poeta, siéntate y termina tu extraordinario poema"
Una página en blanco y otra vez sólo el cabo de una vela.
Hoy te compré un montón de estos crisantemos.
Y aquí las manzanas fueron derribadas de los árboles por el viento.
Y se suponía que ibas a romper
Tienes tan poco de mi
cara preocupada
lo siento
¿Te estás disculpando conmigo?
si, lo siento
Mmm, poeta
Nos conocemos desde hace tantos años y todavía algo anda mal.
Pero ya sabes, valió la pena esperar estas palabras.
No mucha gente puede decir tan amablemente "lo siento"
Mmmm