Más canciones de Stanisław Soyka
Más canciones de Janusz Iwanski yanina
Descripción
Segunda voz: Janusz Iwanski "yanina"
Master de remasterización digital: Grzegorz Piwkowski
Productor: Dieter Meier
Ingeniero: Grzegorz Piwkowski
Saxofón: Mateusz Pospieszalski
Ingeniero: Paul Griffith
Percusión: Piotrek Jackson Wolski
Compositor: CK Norwid
Compositor: Czeslaw Niemen
Letra y traducción
Original
Kto mi powiada, że moja ojczyzna pola, zieloność, okopy, chaty i kwiaty, i sioła, niech wyzna, że to jej stopy.
Dziecka nikt z ramion matki nie odbiera.
Pacholę do kolan jej sięga.
Syn piersi do ruszu i ramię podpiera.
To praw mych księga.
Ojczyzna moja jest stąd. Wstawa czołem.
Ja ciałem zają fratu, a duchem sponad chaosu się wziąłem.
Czymż płacę światu?
Naród mnie żaden nie zbawił ni stworzył.
Wieczność pamiętam przed wiekiem klucz Dawidowy ustami otworzył.
Że mnie nazwał człekiem.
Ojczyzny mojej stopy okrwawione włosami otrzeć na piasku padam, lecz znam jej twarz i koronę.
Słońca.
Słońc blasku.
Dziadowie moi nie znali. Też inne
Janukiej ręką tykałem sandału, żem nie nieraz na nich minny ucałowałem.
Niechże nie uczą mnie, gdzie ma ojczyzna.
Bo pola, sioła, okopy, krew i ciało.
I ta jego blizna.
To ślad lub stopy.
Traducción al español
Quien me diga que mi patria son campos, verdor, trincheras, cabañas y flores, y un pueblo, que confiese que estos son sus pies.
Nadie quita al niño de los brazos de su madre.
El taburete le llega hasta las rodillas.
El hijo mueve sus pechos y sostiene su brazo.
Este es mi libro de leyes.
Mi patria es de aquí. Se levanta con la frente.
Me hice cargo de fratu en cuerpo y emergí del caos en espíritu.
¿Cómo le pago al mundo?
Ninguna nación me salvó ni me creó.
Recuerdo que hace una eternidad, hace un siglo, David abrió la llave con la boca.
Que me llamó hombre.
Limpio en la arena mi patria cubierta de pelos ensangrentados, caigo, pero conozco su rostro y su corona.
Sol.
El resplandor del sol.
Mis abuelos no lo sabían. También diferente
Toqué las sandalias de Januka con la mano y las besé más de una vez.
Que no me enseñen dónde está mi patria.
Porque campos, pueblos, trincheras, sangre y carne.
Y su cicatriz.
Es una huella o pies.